Wanneer word je nou uitgenodigd voor het meevieren van de verjaardag van een 225-jarige? Dat wil je meemaken! Dus donderdagavond 7 januari, in gezelschap van Annette de Wit, hoofd publiek en presentatie Marinemuseum, na een treinreis Den Helder-Haarlem door semi-Siberisch landschap, ploegend door de sneeuw naar het Teylers Museum. Night at the Museum III. Het blijft een ervaring, het oudste museum van Nederland binnenstappen. En dat 's avonds. Na voorzien te zijn van zaklantaarns mochten we meteen de gids volgen: en luisteren naar de wordingsgeschiedenis van Pieter Teylers nalatenschap. Na het passeren van welbekende ruimtes zoals de aula waar Einstein ooit oreerde(afgelopen maanden was ik hier al twee maal, voor een bezoek aan de Mauvetentoonstelling en voor het bijwonen van een veiligheidssymposium) mochten we het Heilige der Heiligen van het Teylers betreden: de bibliotheek. Wat ruiken duizenden oude boeken bij elkaar toch lekker! wat een authentieke sfeer. Hoge plafonds, rond de centrale leestafel twee verdiepingen boeken in eikenhouten kasten, de deuren voorzien van beschermend gaas en elke afdeling voorzien van een Franstalig bordje in bladgoud (?) met de naam van het land, werelddeel of discipline waarover de boeken eronder handelden. En in een van de zijbeuken, jawel: het snuisterijenkastje van Boudewijn Buch. Via de weliswaar niet-originele ruimte die ooit de huiskamer van Pieter Teylers was stapten we zowaar de ovale zaal binnen. Vanaf nu zal ik die zaal niet meer binnenstappen zonder naar links te kijken en mij het beeld van de ruimte achter de eerste deur herinneren. Terwijl we nog aan het luisteren waren naar de uitleg over de experimenten werden we uitgenodigd voor het feestelijk moment: het uitblazen van de 225 kaarsjes. Teylers, van harte! Twee uur later, toen ik zonder muts van station Heerhugowaard naar Alkmaar fietste, moest ik hard denken aan de warmte van die 225 kaarsjes opdat mijn oren er niet afvroren. Ze zaten er thuis nog aan...
